ตาข้าพเจ้ามั้งละกับไตรภาค

และแล้วก็มาถึงบทความการแนะนำตัวสุดท้ายของข้าพเจ้าแล้ว

เริ่มกันเลยนะ แนะนำอดีตบางอย่างซักนิดนึง ข้าพเจ้าเป็นพวกอาบน้ำเปล่าไม่ถูสบู่นานๆจะถูที เรียกว่าสระผมมากกว่าถูสบู่เสียอีกเนื่องจากว่าเคยแพ้สบู่ใช้มีอาการคัน ถึงขั้นนอนไม่หลับก็เลยละมันซะ ถ้าไม่รู้สึกสกปรกจริงจะไม่ใช้ และเป็นภูมิแพ้หลายอย่างมากแค่นี้ละ

ชีวิตมหาวิทยาลัยเนี่ย ยอมรับเลยว่าเป็นช่วงชีวิตที่ปลดพันธนาการต่างๆออกไปมาก เมื่อเทียบกับตอนมัธยม เป็นช่วงที่เรามีอิสระมากและยังไม่โดนกฏหมายเล่นงานอย่างเต็มที่เหมือนตอนวัยทำงาน พูดถึงตอนปี 1 ก่อน ได้กลับมาอยู่หออีกครั้งจากตอนประถม 3 สังเกตว่าจะไม่มีใครมากำหนดเวลาดูโทรทัศน์ อ่านหนังสือ อาบน้ำเข้านอนเหมือน ในอดีต(ป.3) เป็นชีวิตที่สนุกดี ในช่วงแรกมีแนวโน้มว่าจะกลายร่างเป็นเด็กเรียน เพราะว่าเพื่อนร่วมห้องหอ(ไม่ใช่เพื่อนร่วมหอนะ)คนหนึ่ง เป็นคนที่ยังไงดีละมันขยันมากมาย คือ ก่อนนอนก็เห็นอ่านหนังสือ (นอนตอนประมาณ 4 ทุ่มเด็กอนามัยมั้ยละ) ตื่นตอนตีห้ากว่าๆ ก็เจอมันอ่านหนังสืออยู่อีก เฮ้ย!เอ็งจะไม่นอนเลยหรือไงฟะ เคยถามอยู่เหมือนกันว่ามันได้นอนหรือเปล่า คำตอบคือ . . . ได้นอนแต่นอนหลังเราและตื่นก่อน ทำให้เริ่มไฟติดในเรื่องการเรียน เริ่มอ่านตามบ้าง แต่พอเริ่มอ่านบ้างปุบ เพื่อนคนนี้ก็มีเหตุให้ย้ายออกไปดยู่หอข้างนอกปับ เลยกลับมาขี้เกียจเหมือนเดิม แฮะ

ส่วนเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดตอนค่ายเสริมสร้างวิชาการและค่ายรับน้องของคณะนั้นบอกตรงๆ เลย จำไม่ค่อยได้จริงๆ นะ มึนๆ ฉากที่จำได้คือเห็นปลาจูงไอ้ปัฟมาในเอนก แค่นั้นมั้ง หลังจากที่ผ่านพ้นชีวิตมัธยมมาแล้วหลายๆ คนก็อยากจะไว้ผมยาวบ้าง ซอยบ้าง ผมก็เลยไว้ผมบ้าง แต่แปลกนะซึ่งก็คือทรงในบทความแรก และรูปด้านขวาของบทความนี้ ทรงในบทความแรกนั้นตัดตอนแสตนด์เครียด ส่วนทรงSC ตัดตอนแสตนด์สัน ซึ่งผู้ตัดคือคุณแม่น่ะเอง สำหรับแสตนด์นั้นก็มีกดดันบ้างในการซ้อมแต่รู้สึกไม่หนักหนาเพราะเคยผ่านแสตนด์เชียร์จตุรมิตร มาแล้ว ซึ่งจตุรพิษ(เขียนไม่ผิดหรอก) นั้นมีกีฬาหลายอย่าง อาทิเช่น ฟุตบอล ต่อยมวย วิ่ง(หนี) ฟันดาบ(มีด หรือฟุตเหล็ก) เป็นต้น ในสมัยนั้นโชคดีไม่เจอเหตุการณ์อะไรพวกนี้ รอดตัวไป เฮ้ยย้อนกลับไปมัธยมทำไม กลับมามหาลัยสิ แสตนด์สันนั้นทำให้ผมหมดความศรัทธาในอาชีพหมอลงไปเยอะขอบอก รวมถึงพฤติกรรมต่างๆนาๆ ของเด็กคณะนี้ด้วย ทำให้สงสัยว่าหลักสูตรแพทย์คงต้องมีวิชาปรับบุคลิกให้เป็นหมอแน่ๆ เลย เพื่อนร่วมห้องคือหมอรามา 2 ท่าน อีกท่านไม่มี ดีห้องพักที่ศาลายาเนี่ย 3 คนกำลังดี 4 คนก็แน่นไป 2 คนเดี๋ยววมันเป็น....หรือเปล่าฟะ เหตุการณ์ประหลาดที่เจอตอนใกล้จบปีหนึ่งก็จะมีกระเทยมาร้องเสียงโหยหวนเรียกหาเพื่อนร่วมห้องกรูเนี่ย ตอนกลางคือนบางครั้งตื่นมาจะมีคนนั่งอยู่บนเตียงข้างๆ อย่าตกใจ เพื่อนหมอของเมดนั้นละ มาปรึกษามาคุยด้วยเพราะบางที่ผมหลับตอน 3 ทุ่มแล้วอย่างว่าเด็กหอมันนอนกันเร็วที่ไหนครับพี่น้อง ช่วงเบิกฟ้าไปลองสมัครหลายๆ ชมรมปรากฏสุดท้ายไปอยู่ชมรมยูโด เริ่มฝึกตั้งแต่ตบเบาะ ท่าทุ่มพื้นฐาน ได้ไปแข่งด้วยน้า ตอนนั้นไปเมืองคอนที่ม.วลัยลักษณ์ สนุกดีตลอดปีที่อยู่ชมรมแข่ง 5 ครั้ง แพ้ 5 หน เร็วสุดที่แพ้คือ 2 วินาที หน้าอายไหมละ แต่ต้องการบอกกล่าว การมาอยู่ชมรมกีฬาได้เป็นนักกีฬานั้น ทำให้พอเข้าใจอารฒณ์ของนักกีฬาที่ตั้งใจฝึกซ้อมอย่างหนัก เพื่อที่จะเอาชนะของผมซ้อมมาครึ่งปี สุดท้ายในก๊ฬามหาลัยก็แพ้ตกรอบแรก ทำให้คิดขนาดเราที่ซ้อมครึ่งปีแพ้ ยังรู้สึกเจ็บใจเยอะนะ ถ้าพวกนักกีฬาโอลิมปิก เอเชียนเกมส์พวกนี้จะขนาดไหนนะ ทั้งแรงกดดัน ทั้งศักดิ์ศรีในฐานะตัวแทนประเทศ และอื่นๆ อีกเยอะ ไหนพ่นเรื่องกีฬาแล้วขอพ่นของตอนปี 3 ด้วยละกัน จับผลัดจับพลู๋ ไปอยู่ชมรมดาบไทย แต่ไม่จริงใจเหมือนตอนอยู่ยูโด และได้ไปแข่งด้วย และแพ้แต่ไม่รู้สึกอะไรเท่าไรนัก บอกแค่นี้ละสำหรับชีวิตนักกีฬาในม. อีกนิดนึงการอยู่ชมรมยูโด ทำให้ได้เที่ยวกลางคืน(คิดเอาเองรุ่นพี่ชมรมดีแค่ไหน) จำได้ว่ากลับมาต4กว่ามานอนที่ห้องชมรม 6โมงหอเปิดก็เข้าไปนอนหอต่อ รู้สึกเป็นอะไรที่ไร้สาระนะ การเที่ยวกลางคืนเนี่ย

เป็นพวกชอบสันแต่ไม่ได้อยู่ฝ่ายสันเพราะช่วงที่เค้าทดสอบย้องสัน รับน้องสันเนี่ยไปซ้อมยูโดอย่างเดียว เวลาทำค่ายก็ไปอยู่ฝ่ายพัสดุ เป็นGB General เบ๊(สะกดอังกฤษไม่เป็นครับ) เป็นกรรมกรแบกหามชั้นดีเคยได้ชื่อว่าโลตัสเคลื่อนที่ ใครตั้งไม่รู้ เอาละจบเรื่องราวของปีหนึ่งแล้วมั้งที่เหลือจะพ่นเป็นวงกว้างรวมๆ ละนะ สิ่งที่รู้ดีอย่างหนึ่งคือวิชาสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังเพราะเป็นวิชาที่ทุ่มให้ในการอ่านหนังสือเเละเกรดก็ออกมาโอเคมาก เอ นั่นละ จำหมีน้ำได้ ผมมีความเชื่อว่าภาพยนตร์ที่บางคนเห็นว่าไร้สาระสามารถเปลี่ยนชีวิตคนได้ ขอยกมาเรื่องหนึ่งที่เกี่ยวโดยตรงคือเรื่อง Kungfa dunk ที่ jay chou เล่นบอกตามตรงว่าไม่รู้จักดาราคนนี้มาก่อนและเผอิญได้ดูตอนคือนส่งท้ายปี 2551 ซึ่งชอบเพลงประกอบภาพยนตร์มาก ขอบใจเพื่อนปลาด้วยที่หาเพลงนี้มาให้ฟัง แล้วไม่แน่ใจว่าวันที่ 1 ,2หรือ3 ม.ค.2552 ไปและ ไปหาเรียนดีกว่าไอ้ที่เค้าเรียกกังฟูเนี่ย ง่ายๆ แค่นั้นเลยครับแค่ประทับใจหนังเรื่องนี้ประกอบกับมีความสนใจบ้างเล็กๆน้อยแต่ไม่เคยจริงจังอะไร แต่ตอนนี้ไม่ค่อยได้ไปฝึกแล้ว เริ่มขี้เกียจตื่นสาย อะไรพวกเนี่ย ทำให้รู้ว่าที่เรียกกังฟูน่ะไม่ได้แปลว่าวิชาต่อสู้หรือมวยจีนหรอก อารมณ์มันประมาณว่าความช่ำชองหรือเวลาว่างอะไรพวกเนี่ยละ ส่วนศิลปะการต่อสู้ของจีนนั้นจะเรียกรวมๆ ว่าwushu เนื่องจากการได้ฝึกพวกนี้ทำให้ชอบใส่กางเกงวอร์มเนื่องจากว่ามันยืดหยุ่นได้ดีเมื่อเทียบกับ ยีนส์หรือกางเกงนศ. ส่วนรูปอีกรูปที่ยังไม่ได้พูดจะบอกว่ารูปนี้ให้ช่างแถวบ้านตัดให้เมื่อตอนปักกิ่งเกมส์ คิดว่าทุกๆท่านคงรู้แล้วนะครับว่าเป็นรูปอะไรพยายามอมองให้ออกละกันนะ ที่เหลือก็ไม่ค่อยมีอะไรพูดแล้วละจะมีก็ตอนนี้นั่นคือทางแพร่งแห่งการทำงานและการเรียนต่อ และตนมีความรู้สึกว่าวิทยาศาสตร์นั้นเป็นศาสตร์ที่ตอบสนองความโลภของมนุษย์มิใช่เป็นศาสตร์แห่งการหาความจริง ทำให้สมควรที่จะพูดว่า "The science is never die but the science diefrom my heart." อันนี้เป็นความคิดก็คุยกับกอลิลานะครับ ยังไงก็ขอขอบคุณเครื่องคอมที่บ้าน ที่มหาลัย นะครับที่ใช้เขียนบทความเหล่านี้

สุดท้าย

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา และสิ่งที่เรากระทำจะเป็นตัวกำหนดตัวตนของเราในปัจจุบันและในอนาคต

และ

The longest journey is the journey in wards.

Dag Hammarskjold

SoLo Time มาแล้ว

บ่ายนี้หลังเรียน Biochem กับ Molecular Biology ก็ขับมอเตอร์ไซด์มาสวนสัตว์ดุสิตด้วยความเหนื่อยล้าสมองเล็กๆ เมื่อเลี้ยวซ้ายเข้าถนนอู่ทองใน ตกใจเล็กน้อย เมื่อพบกับการชุมนุมต่อต้านการแก้รัฐธรรมนูญ ของกลุ่มพันธมิตร

กลัวเล็กน้อยตอนขับผ่าน เพราะไม่เคยใกล้ชิดการชุมนุมขนาดนี้ แล้วก็เข้าสวนสัตว์ วันนี้แปลกที่ไม่มีการเก็บค่าผ่านประตู (ปกตินักศึกษา 30 บาท) กะว่าจะไปดูการแสดงแมวน้ำซัก 20 นาที ก่อนไป solo tiome แต่ไปถึงแมวน้ำเริ่มแสดงไปแล้ว (เคยไปดูมา แมวน้ำน่ารักมาก น่าดู ค่าดู 10 บาทเอง มีรอบ 10.30 12.30 15.00) ก็เลยเดินหาที่ทาง มีคนกระจายอยู่ทั่วไป กลุ่มเด็กนักเรียน บลา บลา เดินไปเรื่อยๆ ไปเจอเกาะนก เป็นกรงนกขนาดใหญ่ สถานที่เงียบ มีน้ำตก ทางเข้าเหม็นขี้นกเล็กน้อย มีที่นั่งเป็นปูน ขอนไม้ มีนก ok มากๆ เสียงนกหลากหลายชนิด กระรอกเยอะมาก นกหลายชนิด นั่งเพลินดีทีเดียว ถ้าใครยังหาที่ไม่ได้ เชียร์ครับ อากาศเย็นสบาย คนไม่เยอะ แล้วสวนสัตว์ดุสิตก็อยู่ใกล้คณะเรานิดเดียว

สองชั่วโมงเร็วกว่าที่คิด พอตอนเขียนก็เขียนเพลินเลย สนุกมากครับ มีโอกาสคงได้แชร์เพิ่มเติมครับ

^ ^

(นกสองตัวที่มาอยู่ใกล้ๆเกือบชั่วโมง น่ารักมากกก)

ปล. ขอบคุณสัตว์ ขอบคุณต้นไม้ ขอบคุณเจ้าหน้าที่สวนสัตว์ ขอบคุณอาจารย์ ขอบคุณพี่ๆ ขอบคุณคลาส ขอบคุณตัวเอง และขอบคุณครับ

ชีวิตที่ไม่เคยธรรมดา ของคนที่สุดแสนจะธรรมดา

ถ้าคอร์สนี้เปรียบเหมือนการเดินทางไปสู่จุดมุ่งหมายเดียวกัน มีอาจารย์เอเชียเป็นต้นหนค่อยบอกทิศทาง มีสมาชิกทุกๆคนเป็นผู้ร่วมเดินทาง และการแนะนำตัวเป็นเหมือนการนั่งล้อมวงเปิดอกแลกเปลี่ยนประสบการณ์กัน แจง ก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะแนะนำให้ทุกคนรู้จักคนธรรมดาคนนี้ ที่ชื่อ ชนากานต์ ศรีพงษ์
แรกเริ่มเดิมทีเธอมีชื่อว่า นภาศิริ ศรีพงษ์ แล้วแม่ก็เปลี่ยนชื่อให้ด้วยสาเหตุใดไม่ทราบได้ เกิดเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม 2532 ก่อนวันแม่หนึ่งวัน แม่ชอบเล่าให้ฟังเสมอว่า ใจจริงๆอยากให้เธอลืมตาขึ้นมาในวันที่ 12 ซึ่งเป็นวันที่เป็นศิริมงคง แต่เริ่มปวดท้องใกล้คลอดตั้งแต่ตอนช่วงบ่ายของวันที่ 11 แต่ก็ทนกลั้นใจไว้ จนถึงช่วงประมาณ 2 ทุ่ม ก็สุดที่จะกลั้นไว้ไหว เผลอแป็บเดียวตัวเธอก็หลุดออกมานอนร้อง อุแว๊ๆๆ อยู่ข้างๆเตียงเสียแล้ว สงสัยเพราะไม่มีวาสนาจริงๆ แต่ถึงกระนั้นเกิดวันนี้ก็ไม่ได้เสียหายอะไรดีซะกว่า คือเมื่อวันเกิดเวียนมาบรรจบทุกๆรอบปี เธอและแม่ก็จะไปหาอะไรๆอร่อยทานกัน 2 คนกระหนุงกระหนิง ประหนึ่งฉลองให้กันและกันแทน ^^

เมื่อแม่คลอดเธอออกมาแล้ว ด้วยความที่เป็นคุณแม่ยังสาว(ตอนที่คลอดแจงแม่อายุ 20 พอดีเลยค่ะ) เลยมีวิธีอันชาญฉลาดในการตั้งชื่อลูก โดยการเขียนชื่อต่างๆนานาที่อยากได้ ใส่ลงในกระป๋องขนาดย่อม แล้วให้เด็กที่เพิ่งลืมตาดูโลกไม่ถึงเดือนเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตตัวเอง สุดท้ายชื่อที่จับได้คือ จุ๊บแจง

เด็กหญิงจุ๊บแจง ถูกเลี้ยงดูและเติบโตมากับตาและยาย ในจังหวัดจันทบุรี บุคคลที่มีอิทธิพลในวัยเด็กของเธอมี 2 คน คนแรกคือคุณครูที่อยู่บ้านติดกันที่เธอจะไปหาและคลุกอยู่ที่นั้นทุกวันหลังกลับจากโรงเรียน และเธอเรียกครูคนนี้ว่า”ยาย” (แจงเรียกยาย ว่าแม่ใหญ่ , เรียกตา ว่าพ่อ เรียกแมว ว่าคอม เรียกคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คของตัวเองว่า สลิ่ม โปรดอย่าแปลกใจในเรื่องนี้เลยค่ะ -_-“) ท่านสอนทุกอย่างที่ใช้ในการเรียนรู้ แม้กระทั่งว่าจะทำอย่างไรถึงจะออกไปพูดต่อหน้าคนเป็นร้อยๆได้โดยที่ไปประหม่า(และมันก็ติดตัวเธอมาจนถึงทุกวันนี้) อีกท่านหนึ่งคนที่ทำให้เธอเป็นเธออยู่ได้จนถึงทุกวันนี้คือพ่อ (อันที่จริงก็คือ ตา) พ่อเป็นแค่คนที่จบชั้นป.4 แต่ชอบเดินทางชอบออกไปเจอโลกกว้าง ท่านมักจะมีเรื่องอะไรต่อมิอะไรที่ท่านพบระหว่างการเดินทางมาเล่าให้เธอฟังเสมอ ท่านสอนให้เธอรู้จักโลกและรู้จักคน รู้จักฟัง เป็นครูสอนการใช้ชีวิตได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ด้วยความที่มีแต่ผู้ใหญ่คอยดูแล ท่านจึงสอนเราให้เป็นผู้ใหญ่ คิดและตัดสินใจหลายๆอย่างด้วยตัวเอง ตั้งแต่ยังเด็กมาก เธอไม่เคยร้องไห้งอแงเอาของเล่นเพราะรู้ว่าที่ไม่ได้เพราะอะไร ไม่เคยร้องขออะไรเพราะรู้ว่าถ้าอยากได้อะไรต้องอดทนเก็บเงินด้วยตัวเอง พอโตขึ้นอีกหน่อยเธอเลือกเล่นกีฬาให้เป็นทุกๆอย่างเพราะรู้ว่ามันจะทำให้เธอโตมาเป็นผู้ใหญ่แข็งแรงและเข้มแข็งในแบบที่การกีฬาจะสอนให้เราเข้าใจได้ โดยเฉพาะกีฬาป้องกันตัวจนคุณจะแปลกใจว่าเธอเล่นกีฬาอะไรเป็นบ้าง^^"

พอเริ่มเข้ามัธยมเธอก็เลือกเดินทางเดินของตัวเอง เธอเลือกโรงเรียนที่จะไปสอบเข้าเอง อ่านหนังสือเอง ไปสอบเอง เดินเรื่องทำเอกสารเอง และสุดท้ายเธอเข้าโรงเรียนหญิงล้วนประจำจังหวัดได้ แต่เหมือนจะโชคร้ายที่ร.ร.อยู่ใกล้บ้านและเธอก็ขี่มอไซค์ไปเรียนเองทุกวัน ใช้เวลาเดินทางไปกี่นาทีก็ถึง มันเลยทำให้ติดนิสัย'มาสาย'ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ^^ แล้วการเข้าร.ร.หญิงล้วนมันก็ทำให้ความเป็นตัวของเธอเด่นชัดขึ้น เธอมองว่าการเรียนที่สักแต่เรียน แข่งขัน และแย่ชิง มันมีพื้นฐานของความเห็นแก่ตัวแอบซ่อนอยู่และมันไม่ใช่สิ่งที่ตัวเธอปรารถนา เธอจึงเริ่มขวนขวายทำกิจกรรม เพื่อหาตัวตนของตัวเอง เธอเชื่อเสมอว่าถ้าไม่ลองออกไปทำแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ชีวิตเธอเปลี่ยนอีกครั้งเมื่อวันหนึ่งเธอมองว่าที่ตรงนี้ไม่ใช่จุดที่เธอควรยืน เธอคิดว่าเราสามารถเดินไปหาความฝันด้วยทางเดินของเราเองได้ ทางเดินที่เราชอบและปรารถนาจะเดินมัน พอตัดสินใจได้เธอบอกลาเพื่อนๆแล้วเดินไปที่ฝ่ายการศึกษาลาออกจากร.ร.มีชื่อแห่งนี้จากห้องที่ได้ชื่อว่าดีที่สุดและเก่งที่สุด และเลือกเดินทางใหม่

ทางเดินใหม่ที่เธอเลือกเป็นที่ๆเธอประทับใจ อาจไม่ดูหรูหรา แต่เธอก็ไม่เคยเสียใจที่เลือกมัน

พอเข้ามหา’ลัยเธอก็ยังคงทำตามความปรารถนาของเธอ เธอมีเพื่อนที่ไว้ใจได้ เธอได้ทำกิจกรรม เธอได้เรียนในสิ่งที่เธอชอบถึงแม้ความชอบกับเกรดมันไม่ได้แปรผันตรงกันเท่าไหร แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือมีความสุข ที่ได้ทำและเลือกทำสิ่งเหล่านี้ เคยบอกกับตัวเองว่าเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกที่ได้ทำในสิ่งที่ชอบและมีคนที่ไว้ใจได้คอยเข้าใจเรา

พอขึ้นปี 2 เธอก้าวเข้าหาคำว่าเป็นผู้ใหญ่อีกขั้นหนึ่ง คือเธอเริ่มหาเงินเองได้ เธอรู้สึกว่าถ้าจุดมุ่งหมายของคนเราคือเรียนจบมีอาชีพ แล้วทำไมเราไม่หาอาชีพเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยหล่ะ อาชีพที่ง่ายดายสำหรับเด็กวิทย์อย่างเราก็คือการสอนพิเศษ อาชีพแสนง่ายค่าตอบแทนแสนงามสำหรับคนที่เอาสมองมาเป็นทรัพยากรหนึ่ง เธอเริ่มสอนพิเศษด้วยความหลงระเริงกับค่าตอบแทน เธอเคยได้เงินจากการสอนพิเศษมากที่สุดเดือนละเกือบ 2 หมื่นบาท แต่แล้วเธอก็พบว่ามันไม่ใช้สิ่งที่เธอปารถนาเช่นกัน เงินที่ได้มาง่ายก็ถูกจ่ายออกไปง่าย มันกลับทำให้เธอไม่เห็นคุณค่าของคำว่าเงินและใช้จ่ายทรัพยากรสมองตัวเองไปอย่างสิ้นเปลืองรวมถึงละเลยหน้าที่ๆสำคัญของตัวเองไป และแล้วเมื่อเข้าใจ มันก็คือความเป็นผู้ใหญ่ที่แท้จริงในความคิดเธอ เธออยากจะก้าวเดินต่อไปตามฝันที่เธอตั้งไว้ แต่หนทางจะเป็นอย่างไรก็สุดจะคาดเดา