พีเจ

สวัสดีค่ะ เพ็ญค่ะ
ชื่อ-นามสกุล เพ็ญจุรี วีระธนาบุตร

ตรงนามสกุล "ธนาบุตร" เป็นชื่อกิจการที่พ่อเป็นเจ้าของขายสติ๊กเกอร์และฟิล์มหลากหลายรูปแบบ รับทำโฟโต้บุ๊คคุณภาพดีมีมาตรฐาน ไปจนถึงอุปกรณ์ต่างๆ ที่ใช้ในสำนักงานเช่น เครื่องรูดบัตร เป็นต้น ใครสนใจกำลังหาซื้อหรือต้องการอุปกรณ์ที่อยู่ในข่ายนี้ สามารถแวะไปได้ที่ บริษัท ธนาบุตร จำกัด อยู่ตรงข้ามสนามกีฬาแห่งชาติ ลงรถไฟฟ้าบีทีเอสก็ถึงเลย นอกนั้นกร้อ... เป็นคนกรุงเทพฯ คนหนึ่ง ที่มีวิถีชีวิตตามแบบอย่างที่กระแสสังคมบอกว่าควรจะเป็น พื้นฐานดี ครอบครัวดี ทุกอย่างดีพร้อม ไม่มีปัญหาอะไร (อย่าเพิ่งหาว)

ชีวิตเริ่มต้นอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ ๑๔ เมษา ๒๕๓๐ หรือ 1987 ตอนหลังเพิ่งรู้ว่า วันเดียวกันในปี 1912 เป็นวันที่เรือเดินสมุทรไททานิค (Titanic) กระแทกภูเขาน้ำแข็ง และจมลงสู่พื้นมหาสมุทรแอตแลนติกในเช้าตรู่วันถัดมา และถอยไปอีก ในวันเดียวกันปี 1985 เป็นวันที่อับราฮัม ลินคอร์น (Abraham Lincoln) ประธานาธิบดีคนที่ ๑๖ ของสหรัฐอเมริกา ถูกคนร้ายยิงที่โรงละครแห่งหนึ่งใน Washington D.C. และจบชีวิตอย่างสงบลงในเช้าวันต่อมา

สถานศึกษาแรกคือ โรงเรียนหญิงล้วนชื่อดังย่านสุขุมวิทชื่อ "วัฒนาวิทยาลัย" (ถ้าใครนึกไม่ออก ก็นึกถึงเด็กกระโปรงแดงที่มักปรากฎตัวเป็นกลุ่มๆ แถวสยามสแควร์) ๖ ปีสุดท้ายในโรงเรียนต้องอยู่แบบประจำ เรื่องแรกที่เรียนรู้ตอนอยู่ประจำคือ ใครหาเพื่อนสนิทได้เร็วก็รอดตัว ใครหาเพื่อนได้ช้าก็ต้องสู้กับชะตากรรมที่เหลือในโรงเรียนต่อไป แม้จะเข้ากับเพื่อนได้ไม่ค่อยดีนัก แต่ชีวิตในโรงเรียนประจำก็ไม่ได้จืดชืดเสียทีเดียวเพราะลมหายใจอยู่ที่วงโยธวาทิต มีเพื่ิอนๆ น้องๆ ในวง มีเครื่องดนตรีคู่ใจคือ clarinet แต่ก็ไม่ได้เล่นอีกตั้งแต่เรียนจบเพราะเครื่องที่ใช้ในวงเป็นสมบัติของโรงเรียน แต่ตอนนี้ก็ยังคงคิดถึงเครื่องดำๆ ยาวๆ เครื่องนั้นอยู่บ่อยๆ หวังว่าสักวันจะได้เล่นกับมันอีกครั้ง

หนึ่งในความตั้งใจตอนนี้ก็ อยากจะดูแลคนในครอบครัว ดูแลพ่อแม่ให้เป็น แม้ว่าตอนนี้จะยังทำไม่ค่อยได้ดีนัก ทุลักทุเลพอสมควร ก็ยังดีที่มีความหวังอยู่ข้างใน แต่จะมีอุปสรรคกับตัวเองที่บางทีหน้าตาภายนอกมักจะไปทางตรงกันข้ามกับสิ่งที่ตั้งใจไว้ บางครั้งยังรู้สึกเลยว่าทำไมเราโชคร้ายที่เกิดมาหน้าออกแนวบึ้งๆ ไรงี้ หรือบางทีก็มองโลกในแง่ไม่ค่อยดีโดยไม่รู้ตัว ก็จะพยายามต่อไป... คือจริงๆ ก็กลัวนะว่าพอบอกอะไรแบบนี้ไปแล้วคนก็จะมาบอกว่า "อ้าว...ไหนว่าอยากให้มีความสุขแต่ดูตัวเองสิ ทำไมดูทุกข์กว่าชาวบ้านอีก ดูไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยพูด" และก็ห้ามไม่ได้เลยอ่ะถ้าจะมองแบบนี้ ยังไงลึกที่สุดแล้ว ถึงหน้าไม่ให้ แ่ต่มันก็เป็นความตั้งใจหนึ่งนะ :)

ส่วนหนึ่งในความสามารถพิเศษคือ การอำพรางตัว จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจที่น้องบางคนอาจจะไม่เคยเห็นมาก่อนว่าเราเคยใช้ชีวิตอยู่ที่คณะวิทย์ด้วยเหรอ?? หรือบางคนอาจจะเคยเห็นโผล่ๆ อยู่ตามเสาหรือมุมตึกบ้าง (เอ่อคือ) พอเห็นอีกทีก็มานั่งอยู่กับพี่ฮัลเล่ย์พี่นุ้กพี่นิวในคลาสนี้แล้ว ก็กำลังจะบอกอยู่นี่แหล่ะว่าพี่เองก็ตกใจเหมือนกัน อืมจริง คือชีวิตตอนโน้นก็ไม่เคยคิดว่าจะมาทำอะไรแบบที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ อืม... แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว และที่เป็นแบบนี้มันก็มีที่มาที่ไปจากคลาสที่น้องกำลังเรียนอยู่นี่แหล่ะ :)


กร้อ...ประมาณนี้ละกัน
ยินดีที่ได้รู้จักนะตัวเอง :)